Кніга дакументальнай прозы пра тое, як Беларусь 2020-га супраціўлялася дзяржаўнаму гвалту, супрацьпастаўляючы яму салідарнасць і ўзаемны клопат. Гісторыя раскрываецца праз дзённікавыя запісы аўтаркі і аповеды тых, хто пражывалі міліцэйскі гвалт, арышт і зняволенне восенню 2020-га, а таксама блізкіх людзей, якія падтрымлівалі зьняволеных у тыя дні.
Гэтая кніга паказвае нам, што людзі, аб’яднаныя ідэяй, апынуўшыся ў сітуацыі экзістэнцыйнага выбару, вельмі хутка робяцца блізкімі і гатовыя дзяліцца адно з адным усім: ежай, адзеннем, прадметамі гігіены, кнігамі, гісторыямі, песнямі. Гатовыя гадзінамі стаяць пад РАУСамі, каб даведацца, што з іх блізкімі, а пасля – пад Акрэсціна і Жодзіна, каб сустрэць пасля «суда» ці перадаць перадачку.
Гэта гісторыя пра найлепшае ў нас – і яе варта распавядаць.
Гэта не толькі мастацкі твор, але і дакумент свайго часу. Мовы кнігі — беларуская і руская (з рэдкімі англамоўнымі ўстаўкамі).
